Pierre Oberling, 1963 yılında Kıbrıs’ta başlayan olayları, Kıbrıs’ın “I. Yunan İşgali”, 1967 yılında başlayıp 1974 yılı 15 Temmuz’undaki Darbe ile sonuçlanan olayları da “II. Yunan İşgali” olarak tanımlar.

Yunanistan, Uluslararası Hukuk’un bütün kurallarını ihlâl edip, kendi imzaladığı antlaşmaları çiğneyerek, hukuksuz ve gayr-i resmî yollarla, onbinlerce askerini, (Andreas Papandreu 20.000 der.) silâh ve cephane ile birlikte yasa dışı yollardan Kıbrıs’a göndermiş, Ada’da askerî operasyonlar plânlamış, düzenlemiş ve yönetmiştir. Kıbrıs Antlaşmaları ve Anayasası’na aykırı olarak, onbinlerce Yunan askerinin gönderilmesi zaten “işgal” anlamı taşır ki, Bülent Ecevit, “Kıbrıs zaten Yunan işgali altına girmişti.” diyerek durumu gözler önüne serer. H. Scott Gibbons, “…daha evvel gizlice Kıbrıs’ı işgal etmiş olan Yunanistan…” tâbirini kullanırken, Kıbrıs Cumhurbaşkanı Makarios, 1974 yılında, gerek Yunanistan Cumhurbaşkanı Gizikis’e gönderdiği mektupta gerekse BM Genel Kurulu’nda yaptığı konuşmada, Yunanistan’ın Kıbrıs’ı istilâ ettiğini belirtip Yunan idaresini işgalcilikle suçlamış ve BM’den Ada’ya müdahale etmesini istemiştir.

İşte Kıbrıs Barış Harekâtı, Yunanistan’ın bu işgal teşebbüsü üzerine, bütün diplomatik ve barışçıl yollar denendikten sonra gerçekleştirilmiş önemli bir harekâttır.

Bu kitapta, harekâta uzanan süreç ayrıntılarıyla incelenmiş, harekât ise gerek siyasî gerekse askerî gelişmeleri bakımdan gün gün ele alınarak irdelenmiştir.